Jongeren en hun gezin

Ik werk inmiddels in de verschillende functies zo’n veertien jaar met jongeren. Ik geniet van de gesprekken die het puberend leven en thema’s met zich meebrengt. Enerzijds maken jongeren zich volop los van het ouderlijk gezin en ontdekken zij zichzelf in de breedste zin van het woord en hun leven. Anderzijds staan zij in verbinding met hun gezin en willen zij niet zonder. Dat proces van laveren is een complex gebeuren die van alle gezinsleden veel vraagt aan loslaten, grenzen stellen, in gesprek blijven, aanpassen en afstemmen. Met andere woorden; hard werken.

De ene jongere zal, zonder al te grote kleerscheuren, samen met zijn gezin enigszins soepel door dit losmakingsproces komen. Andere jongeren en hun gezinsleden, hebben een steuntje in de rug nodig, een klankbord, een neutrale blik vanaf de zijlijn die meedenkt, voelt en kijkt naar wat er gaande is of lijkt te zijn.

Omdat jongeren onlosmakelijk met hun gezin zijn verbonden, zijn gezinsgesprekken een noodzakelijk goed om een gezamenlijke basis (terug) te vinden en te herstellen wat aandacht vraag. Ik richt mij op deze processen met jongeren vanaf vijftien jaar en hun gezin. Niemand in een gezin, staat immers op zichzelf en heeft altijd (on)bewust invloed op de ander.